ทำไมนักการเมืองบางคนจึงไม่ควรเป็นนายกรัฐมนตรี

       นักการเมืองบางคนตั้งคำถามว่า ทำไมคนอย่างเขาจึงเป็นนายกรัฐมนตรีไม่ได้ เพื่อนผมบางคนบอกว่า ไอ้นี่มันไม่เคยตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาหัวของตัวเองบ้างหรืออย่างไร
       
        แทนที่จะตอบคำถามว่า ทำไมคนโน้นคนนี้จึงเป็นนายกรัฐมนตรีไม่ได้ (ที่จริงน่าจะพูดว่า ไม่ควรเป็นมากกว่า) เราลองมาดูกันว่า คนที่ควรเป็นนายกรัฐมนตรีนั้นเป็นอย่างไร เอาง่ายๆ ก่อนก็ได้ว่า ควรและไม่ควรเป็นคนอย่างไร
       
        1. ควรเป็นผู้ที่เคยแสดงผลงาน มีความสำเร็จในการประกอบอาชีพมาแล้ว
        2. ควรเป็นผู้ที่มีความละอายและเกรงกลัวต่อบาป
        3. ควรเป็นผู้มีปิยวาจา ไม่กักขฬะ พูดจาสามหาว
        4. ไม่ควรถูกศาลพิพากษาคดีต่างๆ รวมทั้งการหมิ่นประมาทผู้อื่น
        5. ไม่เป็นผู้แสวงหาผลประโยชน์จากการอนุมัติโครงการต่างๆ โดยเฉพาะการโกงกินสิ่งของที่จะต้องใช้เพื่อช่วยเหลือประชาชน
        6. ไม่เป็นผู้ยุยงให้ประชาชนฆ่ากันเอง
        7. ไม่เป็นผู้ยุยงให้เกิดความแตกสามัคคีในพรรคการเมือง
        8. ไม่เป็นผู้ชอบทะเลาะเบาะแว้งหรือหาเรื่องผู้อื่น
        9. ไม่เป็นผู้นิยมการสาบานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตน
        10. ไม่เป็นผู้โอ้อวดความเก่งของตนเอง
       
        สิบข้อนี้ ยังไม่รวมถึงคุณสมบัติที่ผู้เป็นนายกรัฐมนตรีควรมี ดังนั้นนักการเมืองคนไหนสงสัยว่า ตนทำไมจึงเป็นนายกรัฐมนตรีไม่ได้ ก็ลองตรวจสอบดูเอาเองว่าในสิบข้อนี้ ตัวเองเป็นอย่างไร
       
        ตามธรรมเนียมของสังคมไทย เราชอบผู้นำแบบจอมพลสฤษดิ์ เพราะพูดจาตรงไปตรงมามีความเด็ดขาด และแม้ตัวเองจะไม่เก่งแต่ก็รู้จักใช้คน ส่วนพลเอกเปรมนั้น ความสุภาพ พูดน้อย ไม่ตำหนิใครง่ายๆ ก็เป็นคุณสมบัติที่ดี
       
        นักการเมืองของเรานั้น จะว่าไปแล้วก็แบ่งออกได้เป็นหลายประเภท ประเภทที่เป็นรัฐมนตรี เป็นรองนายกฯ ได้นั้นไม่จำเป็นว่าจะเป็นผู้มีความสามารถ แต่อาจได้เป็นเพราะเหตุผลอื่นที่เกี่ยวกับความสามารถด้านลบของผู้นั้นก็ได้ เช่น ปากร้าย ชอบระรานจนคนกลัวจึงให้ตำแหน่งอีกประเภทหนึ่ง ก็คือ มีเงิน และมีลูกน้องในสังกัดมาก ดังนั้นการเป็นรัฐมนตรียุคหลังๆ ที่มีการเลือกตั้งนี้ จึงเป็นเรื่องที่ไม่ยากเหมือนสมัยก่อน
       
        มีข้อสังเกตว่ามีนักการเมืองน้อยคนที่เคยประสบความสำเร็จในการงานอาชีพของตนมาแล้ว ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ผิดหวังเอาดีไม่ได้ในอาชีพของตนเอง แต่มาหาโอกาสทางการเมืองโดยใช้โวหาร และความเจ้าเล่ห์ซ่อนเร้นการหาผลประโยชน์ไว้ และมีความใจกล้าหน้าด้านที่จะอ้างความบริสุทธิ์ ด้วยการสบถสาบานให้มีอันเป็นไป การจะดูว่านักการเมืองคนไหนโกงหรือไม่โกงอย่างไร บางทีดูที่ตัวนักการเมืองจะไม่รู้ ผมรู้จักร้านเพชรหลายร้าน ไปคุยดูก็พบว่าเมียนักการเมืองคนนั้นคนนี้มีเงินมาซื้อเพชรราคาแพงๆ ได้ ทั้งๆ ที่นักการเมืองผู้นั้นก็มิได้ประกอบธุรกิจอะไร
       
        การจะเป็นผู้นำนั้น คุณสมบัติข้อแรกก็คือ จะต้องเป็นผู้ที่ประชาชนจำนวนมากมีศรัทธา นักการเมืองบางคนอาจได้รับการสนับสนุนจากประชาชนเพราะด่าเก่งดี เลือกเอาไว้ก็เหมือนเลี้ยงหมาไว้เห่ากันขโมย นี่คนเขาพูดกันอย่างนี้จริงๆ แต่ถ้าถามว่าศรัทธาพอที่จะให้เป็นผู้นำประเทศหรือไม่นั้น ก็ต้องตอบว่า ยังไม่ได้ศรัทธาหรือมีความไว้วางใจขนาดนั้น ยิ่งในขณะนี้ ประเทศไทยต้องติดต่อกับโลกภายนอกมาก บางคนคงไม่มีสติปัญญาพอที่จะไปเจรจาอะไรกับต่างประเทศเขา นักการเมืองที่พูดจาถูกใจพ่อค้าแม่ขายตามตลาด ก็คงเป็นได้แค่ผู้แทนราษฎร อย่างเก่งก็เป็นรัฐมนตรี โชคช่วยก็เป็นรองนายกฯ แต่จะฝันเป็นนายกรัฐมนตรีคงลำบาก ขืนได้เป็นเมืองไทยคงจะเกิดกลียุคเป็นแน่

ที่มา : http://www.manager.co.th