ความสุขกับการเดินทาง

เรื่องและภาพ...มะขิ่น

บังเอิญเช้านี้ได้ยินคนพร่ำบ่นหาที่เที่ยวในช่วงฤดูหนาวว่าจะไปที่ไหนดี แต่ติดตรงที่คนรู้ใจเป็นคนติดรถจึงเป็นข้อแม้ว่าต้องหาสถานที่เที่ยวแบบรถถึงคนถึง เฮ้อ!!! น่าเห็นใจเป็นยิ่งนักหากยากเที่ยวแต่ติดตรงเรื่องแค่นี้ ...

ต่อมาเรื่องการต่อรถต่อลาไปตามที่เที่ยวต่างๆ คุณรู้มะว่ามันสนุกอย่าบอกใครกับการที่ได้นั่งรถสองแถวหรือรถประจำท้องถิ่นปุเรง...ปุเรงไปกับผู้คนในท้องถิ่น การได้ฟังภาษาท้องถิ่นที่เขาเหล่านั้นสนทนากัน รู้เรื่องมั่งไม่รู้เรื่องมั่ง มันทำให้คุณเพลิดเพลินและอาจทำให้คุณอมยิ้มได้ไม่รู้ตัว เผลอๆ คุณยังได้มิตรเป็นชาวต่างชาติเพิ่มขึ้นอีกคนสองคนก็เป็นได้ อย่างเช่น ชาวกะเรหรี่ยง ชาวพม่า เป็นต้น นี่ไม่ได้พูดให้หัวเราะนะเพราะเคยสัมผัสมาแล้วพวกเขาเป็นคนที่มีน้ำใจดีมากทีเดียว

          มีคนคนหนึ่งเคยบอกฉันว่า "ถ้าอยากสบายก็ให้นอนอยู่บ้าน" มันเป็นประโยคที่จำขึ้นใจเรื่อยมา มันเป็นข้อคิดที่ทำให้ฉันพบกับประสบการณ์ใหม่ๆ อยู่เสมอจนทุกวันนี้ การท่องเที่ยวความสุขนั้นไม่ได้อยู่ที่การมีรถหรือไม่มีรถ มันอยู่ที่ใจหากใจสนุกไปกับการเดินทางต่อให้ลำบากแค่ไหนมันก็สนุก ประสบการณ์ริมทางที่รถยนต์ส่วนตัวไม่สามารถให้ได้นั้นก็มีอยู่มากมาย ขอเพียงคุณเปิดใจให้กว้างคุณจะรู้ว่ามันคือการเดินทางที่มีค่านัก

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าการเดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัวนั้นไม่ดี เพียงอยากให้คุณลองเปิดมุมมองใหม่ๆ ให้กับตัวคุณ อย่าเที่ยวแบบยึดติดหรือมีข้อแม้มากเกินไป สะพายเป้แล้วออกเดินดูบ้างมันสนุกนะไม่เชื่อก็ลองดู

ที่มา นายรอบรู้ดอทคอม